Հայերեն «իմաստասիրություն» բառը պարզորեն պահում է հին հունական իմաստը՝ իմաստության սերը, ոչ թե տիրապետումը։ Իմաստությունը ձեռք բերվող և մի կողմ դրվող փաստերի պաշար չէ. այն սեփական հարցերը կրելու ձև է՝ համբերատար, ազնիվ, առանց ձևացնելու, թե դրանք արդեն լուծված են։ Իմաստությունը սիրել՝ նշանակում է դժվար ճշմարտությունը, որ դանդաղ է վաստակվում, նախընտրել հեշտ պատասխանից, որ շուտ է փոխ առնվում, և շարունակել հարցնել բաների պատճառների մասին այն ժամանակ էլ, երբ ավելի հարմար կլիներ կանգ առնել։